Mieczysław Ziomek – Malarstwo
-
Dodano: 10:49 9 listopada 2009
Kiedy: w dniach od 2010-01-12 do 2010-01-17 - godzina 10:00
oraz w dniach od 2010-01-19 do 2010-01-24 - godzina 10:00
oraz w dniach od 2010-01-26 do 2010-01-31 - godzina 10:00
oraz w dniach od 2010-02-02 do 2010-02-07 - godzina 10:00
oraz w dniach od 2010-02-09 do 2010-02-14 - godzina 10:00Gdzie: Ratusz Staromiejski
Kategorie: Wiadomości, Wydarzenia, Wystawy
Tagi: Muzeum Okręgowe, Ratusz Staromiejski, Wystawy
Muzeum Okręgowe zaprasza 12 listopada o godz. 17 na otwarcie wystawy monograficznej prof. Mieczysława Ziomka. Ekspozycja będzie czynna do 31 stycznia 2010 r.
Bohaterem wielu obrazów Mieczysława Ziomka z lat 70. i 80. był człowiek, a właściwie dziecko z ciekawością przyszłości czy też obawą przed nią. Człowiek “zmniejszony” do rozmiarów dziecka, który uczestniczy w tzw. życiu. W pozornie wspólnej zabawie “zatopiony” jest we własnym świecie, zapatrzony w widza, niejako oczekujący zrozumienia, pomocy czy akceptacji. Samotny w swym przeżywaniu, nie nawiązujący relacji pomiędzy podobnymi do siebie, a bardziej skupiony na odbiorcy. Emanuje z owego człowieka jakieś potężne podporządkowanie życiu, podporządkowanie aktualnej dla niego sytuacji, pokorne wyczekiwanie nieznanej przyszłości.Jeśli miarą doskonałości dzieła, jak chcieli ekspresjoniści, jest siła przeżycia, to pełne wyciszenia i zadumy obrazy artysty powodują owo przeżycie nie przy pierwszym spostrzeżeniu, a w czasie drugiego i następnych, które zależne są od naszego osobistego widzenia rzeczywistości. W pierwszym spostrzeżeniu odbieramy przede wszystkim kolor, nienaganną kompozycję, miękko modelowane formy. Intensywny kolor i postać zagubionego w kolorowej przestrzeni dziecka to znak rozpoznawczy tego malarstwa. Następnym etapem jest poszukiwanie w obrazie człowieka i zupełnie nie ma znaczenia, czy ów człowiek jest dzieckiem, czy osobą dorosłą. Szukamy głębi spojrzenia, trafności gestu czy też prawdy międzyludzkich relacji. Zależy nam na dostrzeżeniu owych relacji między bohaterami, ale także staramy się o owe relacje z nami. Wykreowana przez artystę rzeczywistość udoskonalić ma naszą. Bohater prac artysty czegoś ma nas nauczyć, o czymś przypomnieć. Odkrywanie malarstwa artysty to także, niejako mimowolne, nasze powroty do lat dzieciństwa. Temat, oraz nie pozostawiający wątpliwości interpretacyjnych tytuł, wskazują odbiorcy zarówno źródło powstania pracy, jak też nakierowują na własne dzieciństwo. Dopiero ta korelacja powoduje pełną interpretację, pełny odbiór tego pozornie “radosnego” malarstwa.
Połączenie minionych doświadczeń i przeżyć z impresyjnością postrzegania rzeczywistości obecnej zdaje się być jedną z najbardziej istotnych cech twórczości Mieczysława Ziomka. Bardziej w niej chodzi o istotę przedstawianych przez artystę rzeczy, niż o tej rzeczy strukturę. Artyście zależy na pogłębionym oddaniu klimatu świata dziecka, o przekazie dziecięcego a zatem ludzkiego strachu, samotności, oczekiwań, radości, poczucia bezpieczeństwa i jego braku. Urzeka natomiast prawda przeżyć, czystość intencji i prostota niewymuszonych relacji międzyludzkich. Zastanawia udział samego artysty w owym “barwnym teatrze”. Na ile ów “teatr” wyciągnięty jest ze strzępów pamięci, a na ile jest odzwierciedleniem dorosłego życia człowieka…
Malarstwo Mieczysława Ziomka daje ponadto nieokreśloną wiarę w przyszłość – niemal dziecięcy optymizm zawarty w poważnych przecież wizerunkach, który uwalnia ukryte głęboko pokłady nadziei. Budowane na kontraście malarstwo – kontraście radosnego koloru i melancholijnej zadumy, kontraście banalności tematu i ponadczasowości wyrazu – przedstawia ludzkie życie, które z perspektywy wygląda na zamknięte w określonym czasie i przestrzeni. Daje ono, oprócz obrazu owego zamkniętego życia, także ułudę nieskończoności przeżyć, marzeń i fantazji, nadając tym samym codzienności swego rodzaju uniwersalny sens.
Anna Kroplewska-Gajewska
Mieczysław Ziomek urodził się w 1941 we Lwowie. W latach 1964-1969 studiował malarstwo na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu, które ukończył dyplomem z wyróżnieniem w pracowni Stanisława Borysowskiego. W 1969 roku rozpoczął pracę dydaktyczną na toruńskim uniwersytecie, od 1997 roku jako profesor zwyczajny. Pełnił funkcję prodziekana WSP w latach 1985–1987 i 1996–1999. Prowadzi pracownię dyplomującą malarstwa. Był członkiem Grupy Toruńskiej. Organizuje coroczne wyjazdy plenerowe dla studentów. Kolorystyczna twórczość Mieczysława Ziomka przebiega dwutorowo. Z jednej strony tworzy stylizowane malarstwo olejne, z drugiej – niemal realistyczne pejzaże z licznych podróży. W latach 70. i na początku lat 80. głównymi bohaterami stylizowanych kompozycji byli dziecko i lalka. Następnie od początku lat 90. zdynamizowane układy na płótnie oddawały szeroką przestrzeń natury czy miasta.
“We wczesnym okresie moich poszukiwań malarskich wychodziłem z obszaru świata wyobraźni: kolorowego, spontanicznego i optymistycznego – pisze artysta. W tych poszukiwaniach inspirację czerpałem z okresu mego dzieciństwa, dlatego też w moich obrazach często pojawiała się figura dziecka na tle kolorowego wnętrza lub pejzażu. Inspirował mnie również w tamtym okresie malarstwo Tadeusza Makowskiego, Witolda Wojtkiewicza, Marcela Gromera. Operowałem dużymi płaszczyznami, o gęstej fakturze i zestawieniach kontrastowych, gwałtownych.
W latach osiemdziesiątych pasjonowałem się malowaniem zestawów kolorystycznych w obrazach abstrakcyjnych. Kolor zawsze dominował i dominuje w moim malarstwie, ale w tamtych latach pogłębiałem swoją wrażliwość w doborze kontrastów kolorystycznych. Powstały całe cykle obrazów abstrakcyjnych nazywanych przeze mnie grą kolorów.
W obecnym okresie swoich poszukiwań, znów powracam do obszarów swojego dzieciństwa, tamtych przeżyć najwcześniejszych. Wyobraźnią wracam do miejsca urodzenia. Stąd powstają takie obrazy jak: Ogrody rajskie, Plany miast, jakby z lotu ptaka, Ptaki w klatkach, Zabawa z samolotem. Są to obrazy z wyobraźni, kompozycje barw żywych, czystych, pełnych światła, czasem stopione jak emalie. Te cykle obrazów nazywam Marzeniami kolorystycznymi. Cieszy mnie to, że ta kolorystyka mego obecnego okresu jest bardziej klarowna i jaśniejsza. To wpływ akwareli, którą stale równolegle maluję od czasu moich podróży. Widząc, jak zdobyte przez akwarelę doświadczenia są mi pomocne w malarstwie olejnym postanowiłem organizować również moim studentom coroczne, dodatkowe plenery akwarelowe w celu wzbogacenia ich doświadczeń o te formę malarską.”
Muzeum Okręgowe
Ratusz Staromiejski
Rynek Staromiejski 1
www.muzeum.torun.pl
muzeum@muzeum.torun.pl
tel. (56) 66 05 612
